Η Αγια Ημερα

Mε στεφανο μια αδαμαντινη κωρονα, ενα φωτοστεφανο, εναν ηλιο, το φορεμα της λευκο, μεταξωτο, μπροκαρ, πεταει στους αιθερες, με σανδαλια νιου τραγου δερμα δεμενο με χρυσες ακτινες. Πινει κρυσταλινες πηγες με ποτηρι το μαρμαρινο ζενιθ του ωραιου, τρωει ανθη ευοσμα σε κοιλαδες απατητες. Αρπες και τιτιβισματα την καλουν σε δαση αρμονικης πλασης. Στελνει μηνηματα, ιαση χαριζοντας σε οντα ασθενικα, γνωση σε ανεμελα ξεγνιαστους για τους κυνδινους που παραμονευουν.  Με μια ασπιδα αθανατη αποκλειει τα βελη του πονηρου απο τον παραδεισο.

  Στις αυλες που κατοικει αστραφτουν τοιχη πολυτιμων λιθων, τα Ουρανια Τοξα! ΔΟΞΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ, ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΑ ΑΙΩΝΙΑ.